سلام ...

سلامی به قشنگی دلای پاکتون ...

من همین جا ابتدا از تمامی دوستانی که مثل همیشه به من لطف داشتن و منو

دعوت کردن به وباشون و بنده نرفتم یه عذر خواهی شدید بکنم...

همچنین از کسانی که نتونستم دفه ی قبل بعد از اپم خبرشون کنم ...

واقعا باید منو ببخشین ... قول میدم دیگه تکرار نکنم ... قول میدمااااااااااااااااا

قرار بود اینبارم به یه موضوع خاصی بپردازم ولی مثل اینکه قسمت نیست این روزا

من به خواستم برسم ...

می خواستم یه اپی بکنم و خیلی ازواقعیت های کسانی که اسمشون متاسفانه

مرد هست رو بیان کنم که شاید خودمم یکی از این افراد باشم ولی به درخواست

یه دوست قدیمی از خواستم منصرف شدم ...

بگذریم ...

من اینجا جا داره از دوست و ابجی بزرگه ی خودم اوا خانم به خاطر محبت هایی

که نسبت به من دارن تشکر کنم ...

امیدوارم لیاقت این همه محبتو داشته باشم ...

اینم وب ایشونه اواز باران حتما سری هم به ایشون بزنین مطمئنم از رفتنتون

پشیمون نمیشین ... از ما گفتن بوداااااااااااااااا حتما برین خصوصا عاشقاااااا..

الان قراره یه حالی بهتون بدم و از شعرای بزرگ معاصرمون براتون یه چند کلامی

تو این کلبه ی کوچیک بذارم با یه چند تا عکس ناااااااااااااااااااز و مامان...

زنده یاد نیما یوشیج...(گل زود رس)

آن گل زودرس چو چشم گشود
 به لب رودخانه تنها بود
 گفت دهقان سالخورده که : حیف که چنین یکه بر شکفتی زود
 لب گشادی کنون بدین هنگام
 که ز تو خاطری نیابد سود
 گل زیبای من ولی مشکن
 کور نشناسد از سفید کبود
نشود کم ز من بدو گل گفت
 نه به بی موقع آمدم پی جود
کم شود از کسی که خفت و به راه
 دیر جنبید و رخ به من ننمود
 آن که نشناخت قدر وقت درست
 زیرا این طاس لاجورد چه جست ؟

زنده یاد مهدی اخوان ثالث...(وداع)

سکوت صدای گامهایم را باز پس می دهد
 با شب خلوت به خانه می روم
 گله ای کوچک از سگها بر لاشه ی سیاه خیابان می دوند
 خلوت شب آنها را دنبال می کند
و سکوت نجوای گامهاشان را می شوید
من او را به جای همه بر می گزینم
و او می داند که من راست می گویم
او همه را به جای من بر می گزیند
 و من می دانم که همه دروغ می گویند
چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن ، سنگدل
بر گزیننده ی دروغها
 صدای گامهای سکوت را می شنوم
 خلوتها از با همی سگها به دروغ و درندگی بهترند
 سکوت گریه کرد دیشب
سکوت به خانه ام آمد
 سکوت سرزنشم داد
 و سکوت سکت ماند سرانجام
 چشمانم را اشک پر کرده است ...

زنده یاد سهراب سپهری...(دیوار)

زخم شب می شد کبود
 در بیابانی که من بودم
نه پر مرغی هوای صاف را می سود
 نه صدای پای من همچون دگر شب ها
ضربه ای بر ضربه می افزود
 تا بسازم گرد خود دیواره ای سرسخت و پا برجای
با خود آوردم ز راهی دور
 سنگهای سخت و سنگین را برهنه پای
 ساختم دیوار سنگین بلندی تا بپوشاند
 از نگاهم هر چه می اید به چشمان پست
و ببندد راه را بر حمله غولان
که خیالم رنگ هستی را به پیکرهایشان می بست
روز و شب ها رفت
 من به جا ماندم دراین سو شسته دیگر دست از کارم
نه مرا حسرت به رگها می دوانید آرزوی خوش
نه خیال رفته ها می داد آزارم
لیک پندارم پس دیوار
 نقشهای تیره می انگیخت
و به رنگ دود
 طرح ها از اهرمن می ریخت
تا شبی مانند شبهای دگر خاموش
 بی صدا از پا درآمد پیکر دیوار
حسرتی با حیرتی آمیخت...

بانوی صبر و زیبایی فروغ فرخزاد...(بوسه)

در دو چشمش گناه می خندید
بر رخش نور ماه می خندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله یی بی پناه می خندید
شرمنک و پر از نیازی گنگ
 با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت
باید از عشق حاصلی برداشت
سایه یی روی سایه یی خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه یی لغزید
بوسه یی شعله زد میان دو لب ...