اقا ما دیدیم هر دفعه که از خودمون و درد مردم و جامعه چیزی مینویسیم بعضی ها

ما رو به صلیب میکشند ...  

گفتیم این دفعه رو بی خیال شیم تا سرمون به باد نرفته ... 

میخوام این بار براتون یه شعر کوچولو و چند بیتی از نازنین یار بذارم و در اخر هم

همراه چند تا عکس ناااااااااااااااااااز و ابیاتی از بزرگان ادب در کنارش بگنجونم...

اینو تا هنوز یادم نرفته عرض کنم که در یک فعل و انفعال رو کم کنی یکی از دوستان

رو چنان ادم کردم که خودش هم نفهمید ...به روش قرون وسطایی...

میخواد اعتراف کنه روش نمیشه ...  

اینم یه چند بیتی قدیمی از نازنین یار...

بن بست پر دیوار را جدی نگیرید

انگیزه ی تکرار را جدی نگیرید

با تیشه افتادم به پای استخانم

کم جراتم این کار را جدی نگیرید

تا نسل نو بر گونه هایش مار دارد

بر شانه هاتان مار را جدی نگیرید

مردم وصیت نامه ی فرهاد این است

فرمایشات یار را جدی نگیرید

حتی خدا هم گاه شیطان افریند

لحن بد اشعار را جدی نگیرید ...

(نازنین یار )

ای عشق مدد کن که به سامان برسیم

چون مزرعه ی تشنه به باران برسیم

یا من برسم به یار یا یار به من

یا هر دو بمیریم و به پایان برسیم ... 

بودنم را هیچ کس باور نداشت
هیچ کس کاری به کارمن نداشت