او مظهر عشق بود و من مظهر ننگ

وقتی که فشردمش باغوشم تنگ

لرزید دلش شکست و نالید که: اخ

ای شیشه چه میکنی تو در بستر سنگ ...

من زاده ی شهوت شبی چرکینم

در مذهب عشق کافری بدبینم

اثار شب زفاف کامی است پلید 

خونی که فسرده در دل خونینم ...

روزه یک سو شد و عید امد و دلها برخاست

می زمیخانه به جوش امد و می باید خواست... 

خوش است خلوت اگر یار یار ما باشد

نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد ...

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد 

نقش هر نغمه که زد زاه به جایی دارد ...

انکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

صبر و ارام تواند به من مسکین داد ...

ان شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

یارب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است ...

ز من مپرس که بر من چه حال می گذرد

چو روز وصل توام در خیال می گذرد ...

خوشا کسی که ز عشقش رهایی نیست

غمش ز رندی و میلش به پارسایی نیست ...

شوریده کرد ان شیوه ی نازنین مرا

عشقش خلاص داد ز دنیا و دین مرا

غم همنشن من شد ومن همنشین غم

تا خود چها رسد ز چنین همنشین مرا ...